دیجیتالیسم ناقص در فراخوان مسابقات
مسابقات و فراخوانهای عکاسی تقریبا همیشه در متن اعلان خود یک جنبه مضحک را به صورت ثابت تکرار میکنند و آنهم شروطی است که برای کیفیت عکسهای ارسالی بیان میشوند:
- "عکسها میبایست به صورت فایل دیجیتالی با فرمت tif یا jpg با کیفیت بالا و وضوح dpi 300 در اندازه 40×30 سانتی متر ارسال شود. فایل عکسها میبایست به ترتیب از 01 تا 10 شماره گذاری شده باشد."
- " عکسها باید روی CD با ابعاد اصلی و با کیفیت dpi 300 و فرمت jpg یا tiff فرستاده شوند"
- " عکس ها بایدبا قدرت تفکیک dpi 300 و حداقل عرض 20 سانتی متر بر روی لوح فشرده ارسال شود"
- " عکسها با فرمت اصلی با اندازه حداقل 30 سانتیمتر ارسال شوند"
- " عکس ها با کیفیت حداقل 6 مگاپیکسل، و 300dpi ارسال شوند."
جملات فوق نمونه هایی است که از مسابقات و فراخوانهای عکاسی اخیر نقل کردهام. ظاهرا فقط کلماتی مانند " DPI" ، " رزولوشن" ، " اندازه عکس " و " کیفیت" به گوش مسئول محترم خورده است و در هر مسابقه ترکیبی از اینها استفاده شده است.
نکته جالب دیگر است که اصولا این شرایط بعدا بررسی نخواهد شد. اگر می پرسید که چگونه مطمئن هستم، دو دلیل دارم:
- اول: کسی که چنین شرایط مغلوطی را عنوان میکند، بدون شک و شبهای قادر به بررسی آنها هم نیست.
دوم: برخی از این شرایط اصولا امکان تحقق را نخواهند داشت. مثلا همان مورد اول را در نظر بگیرید. با یک حساب سرانگشتی مشخص میشود که دقت فایلهای ارسالی به این مسابقه بایستی حداقل 17 مگاپیکسل باشد! و مشخص است که اگر قرار بود چنین شرطی را رعایت کرد، تقریبا همه عکس های مسابقه باید رد میشدند.
پیشنهاد:
مسئولین اعلان فراخوانهای عکاسی اگر طبق این راهنما عمل کنند، چنین مشکلی در آینده وجود نخواهد داشت.
ابتدا به این دو سوال باید پاسخ داده شود:
الف- آیا قرار است فایلهای عکس ارسالی چاپ شوند؟ یا فقط برای مرور عکسها موقع داوری است؟ و یا اصولا استفادهای ندارد؟
ب) اگر قرار بر چاپ است، در چه اندازهای و با چه مشخصاتی قرار است چاپ شوند؟
اگر قرار نیست عکسها چاپ شوند، و فقط برای مشاهده در مانیتور استفاده خواهند شد، تنها شرط لازم برای درج در اعلان مسابقه چیزی شبیه این خواهد بود:
" عکسهای ارسالی بایستی به فرمت JPEG و ابعاد 1600×1200 پیکسل ارسال شوند"
توضیح: ابعاد فوق، دقت یا رزولوشن مانیتور هیئت بررسی کننده است. میتواند مثلا 1200×800 و .... باشد.
میبینید که نه حرفی از اندازه بر حسب سانتی متر است و نه DPI. از طرفی ابعاد اعلان شده نیز خیلی کوچک است ( در حد 1 یا 2 مگاپیکسل). چرا؟ چون قرار است در مانیتور دیده شود و ابعاد بزرگتر نه تنها لازم نیست بلکه مشکلزا هم هست. چون دیدن عکسهای بزرگ در رزولوشن کمتر، باعث محو شدن جزئیات آنها خواهد شد. فایده دیگر اعلان چنین شرطی این است که عکاس با ارسال چنین عکسی، این اطمینان را هم پیدا میکند که امکان چاپ با کیفیت بالا و بدون اطلاع او وجود نخواهد داشت.
اما اگر قرار بر چاپ عکس های ارسالی است، باید اندازه چاپ نهایی و نوع چاپ مشخص گردد. مثلا اگر قرار است عکسها در اندازه بزرگ نمایشگاهی چاپ شوند اندازه این چاپ مشخص باشد. لازم نیست که برای شرکت کنندگان شرط گذاشته شود که عکس باید اندازه 30×40 و 300dpi داشته باشد. چون اینها مربوط به چاپ است و نه فایل ارسالی.
برای چاپهای نمایشگاهی در اندازه بزرگ کیفیت چاپ لازم نیست 300dpi باشد. 200 و حتی کمتر هم کاملا کافی خواهد بود. اگر قرار است عکسها در کتاب چاپ شوند، باز هم اندازه حدودی چاپ و دقت چاپ که بهتر است 300dpi باشد، مشخص کننده شرط نهایی خواهد بود. با داشتن اندازه چاپ و دقت چاپ میتوان ابعاد پیکسلی عکسها را مشخص کرد. یعنی همان شرطی که باید در اعلان مسابقه قرار داده شود. برای این منظور، کافی است ابعاد چاپ را به اینچ تبدیل کرد ( با تقسیم بر عدد 2.5) و سپس در کیفیت مورد نظر ( مثلا 200dpi) ضرب کرد. مثلا ابعاد 20×30 سانتیمتر بر حسب اینچ : 12×8 و بعد با ضرب در عدد 200 : 1600×2400 به دست خواهد آمد که این اعداد ابعاد پیکسلی عکسهای ارسالی خواهد بود. این اعداد به شرکتکنندگان میفهماند که مثلا نباید با کراپ، عکسهای خود را کوچک کنند. بنابراین برای چنین مسابقهای کافی ست گفته شود که:
" عکس های ارسالی باید با فرمت JPEG یا TIFF و حداقل ابعاد 2400×1600 پیکسل ارسال شوند"
اینجا نیز حرفی از dpi و اندازه چاپ و ... نبود. چون اینها مربوط به فایل ارسالی نیستند. تنها تفاوت با حالت قبل، افزایش اندازه پیکسلی است که بنا بر محاسبات فوق بدست خواهد آمد. همچنین فرمت TIFF هم افزوده شده است.
امیدوارم این راهنمای کوچک مانع تکرار چنین اشتباهاتی در مسابقات و فراخوانهای آینده عکاسی ایران گردد.
امیدوارم این نقص تمام فراخوان های عکس هرچه زودتر رفع شود
عالی بود دکتر روشن . مغز مطلب رو ادا کردید.
سلام و سپاس فراوان بخاطر وقتی که گذاشتید و تلنگر مفیدی که زدید. دلگرم باشید و خسته نباشید..
نوشته هاتون بجا و درسته، البته مستلزم اینه که مسابقات و جشنواره ها آیین نامه های کلیشه ایه خودشون رو کنار بذارن، و در مورد ارسال عکس های دیجیتال هدف از ارسال اثر، به شرکت کننده گفته بشه !
خیلی جالب بود. از ارایه ی مطالب آموزنده در وبلاگتان ممنونم.مرسی
چه اتفاقاتی که نمی افتد توی افبا ها هنوز گیریم مرسی
متاسفانه ، این موضوع در مهمترین جشنواره ها هم رایج شده اما این آش جای دیگری هم شور است ، تقریبا 50 تا 60 درصد عکاسان جز بخش جوایز و داوران ، هیچ بند دیگری از آیین نامه را نمیخوانند شاهد این موضوع عکس هایی است به دبیرخانه میرسد و دقیقا همین درصد ، عکس هایی خارج از اصول فراخوان است. آن هم نه اصولی از دست ، شرط فراخوان این بوده که حداقل طول عکس باید 1500 پیکسل باشد ، حداکثر فلان تعداد و فلان شرایط در نام گذاری (به جهت سورتینگ و کدینگ سریعتر) یعنی شرایطی واضح ، صریح و راحت برای عکاس . حالا باید بیاید و شاهد عکس های باشید که نام گذاری نشده (اگر جشنواره چند بخشی بوده و قرار به گذاشتن عکس ها در فولدر های جداگانه بوده ، همین طور کنار هم رایت شده) ، اندازه های بسیار کوچیک در حد 800 در 600 ،در مد رنگی CMYK یا در فضای رنگی Adobe RGB ، ارسال پا پسوند PSD و بعضا با هجم ها 400-500 مگابایت ، روی سی دی های کثیف و خش دار مستعمل رایت شده ، ارسال عکس های خارج از موضوع ، بیشتر از حد مقرر عکس قرستادن و ذکر اینکه لطفا خودتان انتخاب کنید (که این مورد آخر یکراست حذف میشوند ). این ها هم جنبه هایی که رعایت نمیشود... و گا ها از سوی عکاسانی که ادعایشان عرش و فرش را گرفته است.
ته ته دل مارو گفتی.
همیشه این موضوع در خواندن فراخوان ها آزارم می داد. و همیشه از این ناراحت بودم که -همانطور که اشاره کردید- هنگام مشاهده آنها در مانیتور جزئیات عکسهام مشخص نیست و دوم اینکه دوربین من 17 مگاپیکسل نیست. مطالب این وبلاگ برام خیلی جذاب و آموزنده است بخصوص مباحث دیجیتالیسم ناقص که همیشه دنبال می کنم و از دیدن پست جدید در RSS خوشحال می شوم.
جناب روشن - سلام مطلب بسیار جالب و قابل توجهای بود. برای خود من نیز جنبه آموزشی داشت... بنظر من هم بهتر است بگویند "عکسها در اندازه قابل چاپ در سایز (مثلا) 30 در 40 سانتی متر فرستاده شود." امیدوارم که با کمک و دلسوزی اساتیدی چون شما، بیشتر و "کاری"تر با دیجیتال آشنا شویم. در جهان دیجیتالی زندگی میکنیم، خود را علاقهمند نشان میدهیم... ولی صد حیف که در حالتی سوال برانگیز، حتی به دنبال آموزش دیدن نیز نیستیم.